با مردم خيانت و غش مىكردند . هرگاه جنسى را مىفروختند كم مىدادند و هر زمان جنسى را مىخريدند زياد مىگرفتند و در كيل و وزن خيانت مىكردند . خداوند شعيب ( ع ) را كه معاصر حضرت موسى ( ع ) بود در ميان اين مردم به پيامبرى برگزيد و معجزات و نشانه‌هايى به او داد تا سخنش را بپذيرند . شعيب مردم را به پرستش خداى يكتا دعوت كرد و آنان را به قسط ، عدل و اصلاح در زمين فراخواند و از كيفر ستمگرى برحذر داشت : وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْباً قَالَ يَاقَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ مَالَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَلَا تَقْعُدُوا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَتَبْغُونَهَا عِوَجاً . ( اعراف : 85 - 86 ) به سوى اهل مدين برادر آنان شعيب را [ فرستاديم . ] گفت : اى قوم ! خدا را عبادت كنيد كه غير از او معبودى براى شما نيست . هم‌اكنون از سوى پروردگار شما برهان و دليل روشنى براى شما آمده ، پس حق پيمانه و وزن را ادا كنيد و از اموال مردم چيزى نكاهيد و پس از آن كه خداوند زمين را [ با فرستادن پيامبران ] اصلاح كرده ، فساد نكنيد كه اين براى شما بهتر است ، اگر ايمان داريد . و بر سر هر راهى منشينيد كه [ مردم را ] بترسانيد و كسى را كه ايمان به خدا آورده از راه خدا بازداريد و راه او را كج بخواهيد . حضرت شعيب ( ع ) ضمن دعوت مردم به توحيد و عبادت خداى يكتا ، آنان را به ايمان به معاد و روز قيامت نيز فرامىخواند : فَقَالَ يَاقَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ . ( عنكبوت : 36 ) [ شعيب ] گفت : اى قوم من ! خدا را بپرستيد و به روز جزا اميدوار باشيد و در زمين فساد نكنيد ! حضرت شعيب ( ع ) علاوه بر هدايت مردم « مدين » مأموريت هدايت مردم « ايكه » را برعهده داشت « 1 » و چون شعيب اهل آن منطقه نبود ، ديگر قرآن او را برادر مردم « ايكه » نناميد ، بلكه فرمود :

--> ( 1 ) . « ايكه » به معناى جنگل و درختهاى به هم پيچيده است . « اصحاب الايكه » طايفه‌اى بودند كه در حواشى شهر مدين زندگى مىكردند و شعيب براى هدايت آنان نيز زحمتها كشيد ، ليكن اين گروه هم به عاداتى نظير عادات اهالى مدين دچار بودند . ( تفسير الميزان ، ج 12 ، ص 185 )